Actueel

Stelling 2: Het nieuwe GLB moet ook over gezonde voeding gaan!

24 mei 2016 |

Naar een voedselbeleid

We moeten naar een landbouw- én voedselbeleid, die roep klinkt steeds harder. Het is een van de voornaamste punten in de discussiepaper van het Nederlands voorzitterschap voor de Informele Landbouwraad. De paper gaat echter vooral in op risico’s bij de productie van voedsel en kwesties rond voedselveiligheid.

Gezond eten stimuleren?

Gezondheidswetenschapper Maartje Poelman pleit op de website van YFM voor het stimuleren van een gezonder eetpatroon. “Zou het eigenlijk niet vanzelfsprekend moeten zijn om in het stimuleren van gezonder eetpatroon, deze overheersende ongezonde aanbodkant te hervormen?”, schrijft zij aan de staatssecretaris. “Maar dit moet dan ook verder doorklinken in hervormingen van het landbouwbeleid.” Lees de blog #bestemartijnvandam op youthfoodmovement.nl >>

Wat vindt u? Moet de arm van de overheid zo ver reiken? En hoe zou een thema als gezondheid dan een plek kunnen krijgen in het GLB?
Reageer hieronder!

Een overzicht van alle stellingen in deze online discussie vindt u hier >>

 

Tags: ,

11 reacties op “Stelling 2: Het nieuwe GLB moet ook over gezonde voeding gaan!

  1. Ik vind het uitgangspunt van YFM perfect. Toekomst “voeding en gezondheid” koppelen aan de discussie GLB. Hoe en waar dat vraagt natuurlijk meer denktijd/kracht. Bedenk alleen al hoeveel geld we zouden besparen met verbeterde gezondheid tgv betere voeding. Daar kunnen alle Nederlanders van op vakantie, boeren incluis. Bedankt YFM voor deze inbreng. Laten we dit element in de discussie veel aandacht geven !

  2. Landbouwbeleid en voedselbeleid kunnen elkaar versterken, maar we moeten ze ook niet over een kam gaan scheren. Bij een voedselbeleid richt je je op de consumptie, en dan gaat het veel meer over informeren. En voedselbeleid raakt ook de gezondheidszorg, dat ga je niet in een landbouwbeleid stoppen.
    Landbouwbeleid kan natuurlijk wel een bijdrage leveren aan voeding en gezondheid. We moeten ernaar streven elk product zo goed en gezond mogelijk te maken. Dat kan een GLB stimuleren. Maar ik vind dat een landbouwbeleid niet moet sturen of iets wel of niet geconsumeerd moet worden.

  3. PS een vettaks en een sukertaks lijken me lastig in te voeren. Op grond waarvan doe je dat? Het ‘dikmakend’ vermogen? Er is geen 1-op-1 relatie tussen suiker/vet en dik worden, er zit altijd iets van ‘te’ tussen, van te hoge consumptie. Gaan we honing dan ook belasten? Suikervervangers als glucosestropen?

  4. Brrr, het woord vleestaks moesten we maar zien te vermijden. Het gaat erom dat je in de vleesprijs alle kosten meeneemt die nu niet worden meegenomen. Die kosten zullen in NL met de intensieve veehouderij waarschijnlijk wel hoger zijn dan in bijvoorbeeld het extensiever producerende Ierland. Een LCA kan een basis daarvoor bieden, er is ook al veel kennis verzameld op dat gebied door de groep van Imke den Boer van de WUR.

  5. Beste Linda, Krijn en Hendrik, Als ik het goed begrijp zie ik in jullie alle drie een voorstander van een vleestaks. Interessant idee. Hoe moet dat eruit gaan zien. Moet dat op Europees niveau worden ingevoerd? Of kan Nederland dat ook afzonderlijk doen (zoals de Engelsen een suikertaks op frisdranken gaat invoeren, en de Denen enkele jaren terug een vettaks hadden)? Hoe hoog moet die taks worden om te zorgen dat het een serieus effect heeft, 5 euro per kilo? Of volstaat het verhoogd btw-tarief zoals de Partij voor de Dieren voorstelt? Ik ben benieuwd naar de uitwerking van dit idee.
    Of maken we er een triotaks van: op vlees, suiker en vet?
    Namens de redactie van ToekomstGLB,

  6. De wereldbevolking stijgt. Meer mensen, dus een grotere behoefte aan voedsel. Als de welvaart stijgt, meer behoefte aan dierlijke producten. Dus ja, het landbouw beleid en voedsel beleid hebben zeker een relatie. Als het gaat om voorziening in dierlijke producten, kan er bovendien een link gelegd worden met dierwelzijn.
    Mijn mening: minder vaak per week vlees eten. Dan is de druk die wij op de landbouwgrond leggen, verlaagd. Gezien de voederconversie ratio van veel dieren (denk aan een koe) moet er veel voedsel verbouwd worden om één kilo biefstuk te verkrijgen. Deze granen en andere gewassen kunnen we ook zelf consumeren. En zodoende meer monden voeden.
    Er steken veel dierziekten de kop op. Onder andere door de hoge bezettingsgraad in de stal. Dit betekent een verhoogde infectiedruk. En dan heb ik het nog niet over de ruimte voor de dieren onderling gehad.

    En zo kan ik nog wel even doorgaan met verbanden leggen, oplossingen en oorzaken. Het land- en veehouderij beleid is zoals wij allen weten, een mooi en interessant onderwerp om over te discussiëren. Maar laat het even hierbij. Groet, Linda Persoon

  7. Hendrik
    Mijn denken is dat een Gemeenschappelijk Voedselbeleid (dus niet Landbouwbeleid) juist wel zou moeten gaan van grond tot mond. Juist omdat ik net als jij vindt dat boeren niet het enige probleem zijn. Sterker, veel problemen kunnen helemaal niet door boeren worden opgelost, daarvoor worden ze teveel aangestuurd door de toeleveranciers en afnemers. Lijkt me dus dat je juist ook die moet aansturen zodat ze beter boeren aansturen, niet door ze geld te geven dat tot nu toe naar boeren gaat, maar door bv. regulering.
    En dat geldt ook voor een issue als klimaatsverandering en voeding. Natuurlijk kom je een eind met technologie-ontwikkeling en met anders boeren. En prima als CocaCola afdwingt bij SuikerUnie dat er aan duurzaamheidsmanagement gedaan moet worden en dat alle boeren met UniTip aan de slag moeten. Maar ik denk ook dat de consument een steentje kan bijdragen door duurzamer in te kopen (en minder te verspillen). En als de retail ons al door de supermarkt “nudged” dan kunnen ze ook helpen om ons duurzamer te laten inkopen.
    Daar zijn we het gezien je opmerkingen over vleestaks ook nog wel over eens. In kader van beleidscoherentie zou je dan moeten willen dat voedselbeleid en het oude landbouwbeleid consistent zijn en dezelfde richting opsturen. Daarmee kan het oude GLB dus een deel worden van het GVB (Gemeenschappelijk Voedselbeleid).
    Organisatorisch misschien wel een gelukkiger huwelijk, zo’n ministerie van voedsel of DG Food dan een huwelijk met EZ ? Of zou dan het voedselbeleid juist weer verwateren?

  8. Voor mij gaat een voedselbeleid allereerst over voedselzekerheid, gekoppeld aan transparante ketens, voedselveiligheid en voedingswaarde. Daar horen voor mij ook onderwerpen bij als voedselintegriteit, maatschappelijke opgaven als volksgezondheid en voedselverspilling. Maar het moet voor mij níet gaan over het hele voedselsysteem ‘van grond tot mond’. Je moet niet de suggestie gaan wekken dat je met het GLB het hele voedselsysteem ‘van grond tot mond’ kunt omvormen. Dat zou suggereren dat boeren het enige probleem zijn, en dat is natuurlijk onzin. Je hebt het over grondpolitiek en grondprijzen, over belastingstelsels, over ingewikkelde productieprocessen etc etc.

    Natuurlijk kun je discussiëren over andere beloningssystemen voor boeren. Bijvoorbeeld een maatschappelijk beloningssysteem, waarbij producten in de supermarkt sterren krijgen voor ‘boerenwelzijn’, zodat je als consument ziet wat je met het kopen van dat product bijdraagt aan het inkomen van de boer! Zo maak je consumenten meer verantwoordelijk en het systeem transparanter. Of denk bijvoorbeeld aan de mogelijkheid van een vleestaks. Maar of je dat wenselijk vindt of niet, het zijn mijns inziens geen dingen die binnen de kaders van het GLB geregeld moeten of kunnen worden! Dat vraagt om een breed debat over voedselbeleid in de samenleving en niet alleen een discussie met de gebruikelijke partners rondom het GLB.

  9. Beste Krijn,
    Je was er vroeg bij. Het is mooi om te horen dat er iemand gelooft in de kracht voor voorlichting als bron van mentaliteitsverandering. Maar daarmee gaan we het toch niet redden? De biologische landbouw heeft een goed verhaal, maar is nog steeds marginaal. En zolang de marketingbudgetten van de suiker- en vetverstrekkers het overheidsbudget voor voorlichting ver overschrijden zal het effect heel beperkt zijn.
    Dus dan maar ingrijpen met financiele prikkels. Het is een interessante optie om met de btw te gaan spelen. In dat geval zou er dus toch een vleestaks komen omdat dit een grote milieu-impact heeft. Samen met een vet- en suikertaks. Goed plan.
    Wel jammer dat tot op heden VVD en CDA de landbouwdiscussies hebben gedomineerd en dat dit om die reden geheel onhaalbaar is. In Nederland is zelfs het laatste restje vergroening van het GLB door de Tweede Kamer overboord gezet. Hoe gaan we dat oplossen? Welke grote maatschappelijke beweging gaat de Tweede Kamer onder druk zetten? Ik zie het niet. Zelfs de YFM, als vertegenwoordiger van de opstandige jongeren, hoor ik niet echt. Aan de andere kant staat de LTO met zeer intensieve en invloedrijke lobby. Wat te doen?
    Groet, Henri

  10. Henri, je veronderstelling dat voedselbeleid ingrijpen in de vrije markt is, is waar. Dat is heel veel beleid, als de je “markt” een beetje ruim definieert..
    Maar het hoeft niet altijd met regulering. De leukste vorm van voedselbeleid (of drankenbeleid) in mijn jonge jaren (de jaren 60) was de carnavalshit “Glaasje op, laat je rijden”, een ingreep in de dranken- en de taximarkt die bijdroeg aan mentaliteitsverandering. Kortom, er zijn meer instrumenten in overheidsbeleid (onderzoek, voorlichting, inkoopbeleid van de overheid etc) dan reguleren en administratieve lasten. Of denk aan btw-percentages, zouden we niet de echte prijs van ons voedsel moeten betalen in plaats van een korting krijgen op het normale BTW percentage?

  11. Wat mij betreft blijft de vraag naar een voedselbeleid op een academisch niveau. Ofwel, ik zie nog weinig concreets voorbij komen.
    Ok, we eten steeds ongezonder, het annbod wordt steeds ‘vetter’, de marketing zweept ons op om de ‘verkeerde’ producten te kopen. Dat is toch eigenlijk allemaal het automatische vervolg op de keuze voor de vrije markt. Als we voornoemde handelswijzen willen aanpakken zullen we moeten ingrijpen in de vrije markt. Met prijsbeleid: de suikertaks, zoals in Engelend? Met een verbod op reclame voor dikmakende producten (zoals bij het roken))? En we gaan weer ouwerets aan de slag met voorlichtingscampagnes om het volk gezonde keuzes te laten maken. Zo’n actie die we tegenwoordig betutteling van de burger noemen.

    Ook wordt een voorkeur voor de korte keten uitgesproken in het kader van het voedselbeleid. Ook als we hier iets willen doen vergt het ingrijpen in de vrije markt. Verplichte verkoop van regionale producten in supermarkten? Of verplichte gang van de consument naar de lokale boer voor de aankooop van aardappelen en spruiten?
    Een ander aandachtspunt in het discussiepaper over voedselbeleid is voedselveiligheid. Dit kan alleen worden aangepakt met extra regelgeving vermoed ik.

    Mijn vraag is: zijn deze veronderstellingen terecht?
    Want in dat geval raken we weer los van de huidige trends: minder regels, meer ruimte voor de vrije markt en minder betutteling van de burger. Ik vind het een goed idee, maar het zal nog wel even flink roeien worden (tegen de stroom in).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>